hoekse twisten

(zonder titel)

2012-01-19T20:38:00.001+01:00

ergens
met de nadruk op niet nader bepaald
haak ik aan
met een onbeschaamde onbewustheid
dat ik je de details niet kan ophoesten

waarna ik ze, als zo vaak,
maar ter plekke verzin –

en dat is echt mijn enige fout.

ron hoeks
19 januari 2012

sluit de ogen

2011-12-18T17:11:00.004+01:00

ik wil geen gespuis
dichtbij fluisterend met zovelen
dat het het oor duizelt

maar als ik dan moet vallen
laat het op de maan zijn,
in een alles
rekkende duikvlucht
mijn rug buigend
naar maansteen,

de blik op onze
onschuldige,
ogenschijnlijk
ongeschonden

moeder

ron hoeks,
december 2011

Ribben

2011-12-15T20:46:00.004+01:00

Je beseft pas dat je ze hebt
als je wel heel fout parkeert

en opa met de vissenogen
die zonder graat onveranderlijk
met vervloeking dreigde,
sprak er zelfs over
tijdens het voorlezen
na het eten,

hij zei
“je hebt er één minder dan je zus.”

Pas nadat ik het afgezworen had
en enkel de blauwe plekken
van de gordel zichtbaar waren,
ja, toen wist ik het,

en deed het zeer
als we lachten

Ron Hoeks 2011

links rechts links rechts

2011-12-05T22:12:00.001+01:00

als ik een nederlandse vlag had dan zou ik hem verbranden,
wakend voor een ontploffend slochteren en uit de krochten
kruipende holtes, want als je je oor goed te luisteren legt
kun je het marcheren – dat na het marchanderen komt –

al horen

ron hoeks
5 december 2011

Bij het offerfeest

2011-11-06T13:03:00.000+01:00

Ter gelegenheid van het offerfeest breng ik nog maar eens een gedicht in herinnering dat ik anderhalf jaar geleden publiceerde op het forum 'DichtTalent'.
Het gedicht is een fragment uit de (nog onvoltooide) Biblica Poëtica. Dit werk is dan wel voornamelijk geïnspireerd op de bijbel, maar kan in veel gevallen ook op de Koran geprojecteerd worden. Abraham of Ibrahim, zo groot is het verschil niet.

Fragment:

Melchisedek, Abimelek, Abraham op

GOD (opkomend, tot Abraham)
‘Overzie het land dat aan jouw
nageslacht beloofd is.’

MELCHISEDEK (‘kiekeboe – ben ik Jezus?’ spreekt
het gevleugelde woord tot Abraham)
‘jij…’

GOD (op fluistertoon tot Abimelek wijzend naar Abraham)
‘hij is een profeet…’

Abimelek, een koning toch, af (met de staart tussen de benen)

Het heilige vuur

maar dan wel een profeet
die zich laat verrassen

want als God zegt
‘snijd je zoon in stukken en gooi hem op het vuur’

dan doe jij dat

en natuurlijk roept een engel
met veel gevoel voor drama op het allerlaatste moment
keihard vanuit de lucht

‘1 APRIL!’

en wordt er alsnog een ram geofferd.

Maar God weet genoeg:
als het er op aankomt, ga jij tot het gaatje

Referenties:
Genesis 13:14-16; Gensis 14:18-19; Genesis 20:7; Genesis 22:1-13
Over Melchisedek wordt getwist of deze een christofanie (Christus-verschijning) in het OT is.

ron hoeks 2010, 2011

zo veel natuur

2011-11-04T23:01:00.000+01:00

voor henk bleker

hoe sereen het bos
het ijzerbeekje in
herfstkleuren

hoe rustgevend en gewend
het oor aan geraas
op de snelweg,
een kilometer
verderop

sta ik stil
en luister verheugd:

in de verte hamert
een veel te zware specht

ron hoeks
4 november 2011

word donor!

2011-10-19T00:10:00.001+02:00

het is donorweek dus

word donor!

bij leven al mislukt
haalt hooguit je schedel
het banket van Odin –

nee, geen fokking god
verdient één zure cel
dus delf die organen,
schep die lever
in een emmer,
klap de longen in,
veeg het stof
van wat onaangetast is

en leef voort!

ron hoeks
18 oktober 2011

Donorweek

2011-10-18T08:50:00.000+02:00

Omdat het deze week donorweek is, maar eens een gedicht uit 2009 in de herhaling.

codicil (2)

mijn lever is voor de alcoholist
mijn longen voor de roker
mijn tong voor de don juan
op leeftijd

mijn handen zijn voor de afranselaar
en mijn vingers voor de triggerhappy
want een pianist richt
te weinig schade aan

de organen smijt ik
tussen de coassistenten
vechtend om elke cel

maar mijn hart

wel of niet om in te nemen

2011-10-16T22:46:00.002+02:00

Weet waar je aan begint, want niet alleen
mijn kop is ongepolijst. Zeg niet dat ik je niet
heb gewaarschuwd als ik een krater achterlaat:
als een voortijlende asteroïde sla ik in,

het uitsterven der dinosauriërs
is er niets bij –

ron hoeks
16 oktober 2011

lekker makkelijk

2011-10-15T16:10:00.003+02:00

laatst was er een christelijk politicus
hij sprak met minder lidwoorden

maar ik denk er het mijne van
hij zit niet met een writersblock

ron hoeks
15 oktober 2011

min plus

2011-10-15T15:55:00.002+02:00

als ik mijn benevelde blik afwend
van het grijs trillend plafond
komt je naaktheid zo prangend in beeld
dat ik in mijn hulpstuk van hans anders
in de gordijnen werp –

nog altijd
kan ik me niet snijden
aan je tepels

ron hoeks
15 oktober 2011

hoezo kort

2011-10-15T15:49:00.002+02:00

het leven is zo tergend terminaal
dat ik het ergens ook wel begrijp
als je in een moment van breder
bewustzijn van een krijtrots
fladdert

ron hoeks
15 oktober 2011

wederzijdse afhankelijkheid

2011-10-15T14:15:00.001+02:00

laat me godverdomme toch een eigenheimer zijn
nog zo lang de hete aardappel in je keel
want god wat heb ik het nodig
dat je je status aan mij
ontleent

ron hoeks
15 oktober 2011

laat de schaapherders maar los

2011-10-15T13:00:00.000+02:00

ter promotie van onze teruggave aan de natuur
liet ik alvast enkele hondshaaien los in uw weiland
en heb het hart niet o boer
want er is al genoeg kapot
getrapt
sinds kaïn

ron hoeks
15 oktober 2011

het is wel goed zo

2011-09-28T11:14:00.001+02:00

Lieve lezer, ik val geheid
ook in een bepaald spectrum,

maar welk,
daar studeer ik al jaren op.

Het zit zo,
ik breng geen begin tot eind
en geef de wind mijn hoofd.

Maar ach, aan zowel de kapelaan als Einstein
viel iets te merken
en de chaostheorie moet
zo nu en dan ook gestaafd worden

ron hoeks, september 2011

waar echt gebrek aan is

2011-09-22T08:50:00.000+02:00

Tussen angstaanjagend en dichtbij
gaapte al eens een gat van twintig jaar.

Indrukken zo diep,
strijkend langs mijn huid
van bladgoud!

Teveel heb ik kennelijk nodig
en wat is dan de waarde van geld
als je het afzet tegen – hoeveel keer
driehonderdvijfenzestig?

Op de hoogste alp ligt het hele jaar sneeuw:
de aanraking van nieuwe vingertoppen
vergt minstens veertig seizoenen.

ron hoeks,
september 2011

sprookjes zijn uit

2011-09-21T08:23:00.000+02:00

van nature ben ik noch onsterfelijk
noch een pessimist
knipoog derhalve tegen de grijze lucht
en vouw lachend een vliegtuigje van een zojuist
binnengekomen herinnering

maar nu ik weet het niet meer
het doemdenken kruipt langs de ruggengraat
en het karakter laat meer in de kamer slingeren
dan een puberende zoon

enzymen breken, de bacterie woekert meer
dan hij geneest, grenzen blijken lastiger
te passeren en vingerwijzers duwen tobbers
kopje onder in hun eigen schuld
– tegen de hoogste rente uiteraard –

zelden leun ik nog achterover
in de gemakkelijkste stoel
het is tegen beter weten in
dat ik hoop op magisch realisme

Ron Hoeks, september 2011

samen uit samen thuis

2011-09-03T21:52:00.000+02:00

alles begon met een dikke oerknal
zeggen ze en ik weet
jij denkt er anders over

mij zal het allemaal worst wezen
als we maar samen uitgaan
in een zucht

ron hoeks,
augustus 2011

Spookschip

2011-07-06T19:52:00.002+02:00

Zes knopen snijdt de boeg door pijn.
De zeilen bol van herinnering;
een krijsende landmeeuw
gaat aan ons voorbij.

De achtersteven naar het inktzwart,
het kraaiennest onbemand
en het kompas stukgeslagen
koersen we op vergeten.

De reis die we aanvingen aanvaarden we nooit;
of eenmaal het anker van weemoed
zal worden uitgeworpen
weet geen der opvarenden;

terwijl verdwaalde kreten verstommen
neemt de wind elke dag af,
tot uiteindelijk slechts de verloren
tijd onder de kiel doorglijdt.

ron hoeks,
6 juli 2011

rome (stedentrip 2)

2011-07-03T12:26:00.002+02:00

laat de berlusconi’s,
de blote botte bisschoppen
hun pooierfooien

en schop ze terug
in ’t kanaal van kunstjes
in schandalig klooien

ron 3 juli 2011

monaco (stedentrip 1)

2011-07-03T01:03:00.001+02:00

stuur de laatste prinsen
en o zo kokette prinsessekes
naar het blauw der vergetelheid

want lieve dames en heren
trots noch praal
is er van deze tijd!

!

ron 2 juli 2011

Zon!

2011-07-02T21:48:00.002+02:00

Zeg!
Wat is jouw bijdrage aan het donkere gesteente?
Ben ik het enige vermoeide exemplaar?
De ronkende roltrappen brengen
nog steeds te grote wensen.
Blikken stollen als ingewanden verpulveren
in een mars der (op)gewekten
en kunstmatig (op)gefokten.

Zie de wanorde van het ongelijk.
Hoe ze tegenover elkaar staan
in de slagorde van de verloren zaak!
Terwijl we ternauwernood bivakkeren
op het laatste vrije plekje op het strand,
stroomt de lava tot aan de horizon
van dit alles en meer opzuigende ras.

Zon!
Verzeng het overschot
vanaf die enkele lichtminuten,
stol de valse woorden van de profeten,
smelt de suiker van de lippen
der proleten.

Ons!

ron hoeks
2 juli 2011

de sporen in de rug van een oude man

2011-06-28T13:19:00.002+02:00

Een aantal jaren terug,
als hij zich na het opstaan
heerlijk loom uitrekte

kon hij in de spiegel
nog wel eens de vurige tekenen
zien van de passie
van de avond daarvoor;

terwijl het tegenwoordig
eigenlijk alleen de nagels
van de hond zijn die er

(ook nog per ongeluk)
een kras hebben gezet.

De schijtjoekel.

ron hoeks,
juni 2011

Aqua alle Funi (2)

2011-06-23T22:38:00.000+02:00

(water op de touwen)

ik pak u in vermolmd hout dooie dooie god
maar te dendermonde liep ik in het water
te dendermonde zag ik mij pas breken,
in dendermonde valt de regen.

en kijk! er zingen mensen overal
bevlekt door regenboog en hoop;
de kamperfoelie raakt mijn neus
terwijl jouw zoentjes kiezen: leven.

Ron Hoeks, 2011

Bloedproef

2011-05-29T22:36:00.000+02:00

je had lang uitgekeken naar die eerste nacht,
je handen trilden van de nieuwe ervaring,

het ontkleden,
je hart hoger en sneller kloppend dan ooit,

zo onwerkelijk, haar lippen, handen, vingers,
tepels, huid –

kut...!

zalig
zalig
zuchten?

o o o o o ontzetting!

geen bloedvlekken
op de lakens –

verbijsteringdeceptiegodzalmenooit
fuck!

morgen
zal ze het weten

morgen
zal ze bloeden

alsnog

Uit Biblica Poëtica, DEEL IV – Politiek is oorlog, hfdstk 15 Belofte maakt schuld

ref. Deuteronomium 22:13-21

ron hoeks,
mei 2011

21 mei

2011-05-19T12:49:00.008+02:00

de wereld vergaat niet op 21 mei
of in 2012,

o nee,
de dag des oordeels
waarop God aan de zeeën gaat trekken
om ons laatste bed op te maken,

die dag komt er niet,
want God is een creator,
een programmeur,

en programmeurs zijn lui
dus laat hij de vernieling
gewoon aan ons over

ron hoeks,
19 mei 2011

atheïst

2011-05-15T23:46:00.003+02:00

ik zoek niets in goden
want naast neuken
en drinken en gamen
en meer tijd dan goed voor
me is verliezen in poëzie

zou nog meer escapistisch gedrag
het laatste uurtje slaap
ook nog opvreten

ron hoeks
15 mei 2011

Gedicht Habitat

2011-05-14T02:09:00.002+02:00

Het gedicht "Habitat" dat ik schreef in januari 2010, heb ik toegevoegd aan de Biblica Poëtica.

De Biblica Poëtica is een groot proza/poëzie experiment dat ik eind 2009 startte. Inmiddels zijn er na anderhalf jaar zo'n 250 pagina's geschreven, maar een einddatum is nog lang niet in zicht. De verwachting is dat het boek pas op zijn vroegst in 2013 gereed zal zijn.

Habitat

Konden we maar zalig in de verte kijken
en alles aanschouwen zoals het toevallig bedoeld was,
met zuiver blauw de luchten boven ons,

gepaste stilte buiten de geluiden van de vogels en de wind,
geen machines dreunend sissend en ronkend in mijn oor,
geen gebouwen tegen de hemel tikkend als erecties van zakenbaasjes
zo van kijk eens ons handelsgebouw is hoger dan jullie handelsgebouw

Ik zie het groen graag woekerend en kronkelend
daar waar het woekeren wil en daar waar het kronkelen wil
en alleen maar recht groeiend daar waar het recht groeien wil,
naar het licht

maar zo is het niet,
geen boom die zijn takken ver mag strekken
of daar komen wij met bijl,
zaag of snoeischaar

Ron Hoeks, mei 2011

Het vuur van seizoenen

2011-04-26T08:47:00.001+02:00

1.

soms zijn de jaren te kort
om het gevaar te weren

soms zijn de armen van zonen te kort
om het geluk te grijpen:

te vaak zoeken moeders tevergeefs
in het zand naar hun voeten

2.

normaal gesproken ben ik meer van het lentebriesje
en verkoeling
echter nood breekt wet
dit keer smeek ik om de hitte van de zomer
die lood en hekken
kan laten smelten

3.

want daar trekken de soldaten
van het impromptu leger ten strijde
hopelijk slagvaardig
ondanks de wanorde

waar salvo’s van moed en wanhoop
vogels laten opvliegen
van hun te krappe nesten

4.

waarin de hoop ligt besloten:
als één vlinderslag
kan leiden tot een storm elders
en ver weg,

wat doet dan het klapwieken
van honderdduizend vogels
in de buurt?

ron hoeks
april 2011

unfollow is the word

2011-04-20T21:45:00.002+02:00

goddeloos surfend naar kennis en vermaak
viel ik middenin een digitaal gebed
dat klonk als een niet zo harmonieuze
noodkreet tussen twitterende twijfelaars

podcastpriesters en facebookdominees,
de grijze wolven van het woord
volgen de sporen van het kwijnende
publiek tot diep in het nieuwe woud –

godzijdank bestaan er overal spamfilters

ron hoeks,
april 2011

Holy shit

2011-04-15T21:34:00.002+02:00

Ave Caesar,
morituri te salutant

met grote bleke ogen ziet men aan
hoe ik onwetend
een bos hout voor de deur leg

sommigen knarsetandend, maar allen wanhopig,
richten zich en masse naar een denkbeeldig punt
in het blauw

waaruit daarna een met gejuich ontvangen
duim omlaag wijst –

soms,
kennelijk als de wind uit een bepaalde hoek waait
worden verzoeken ingewilligd

ref Numeri 15:32-36
uit Biblica Poëtica, hfdstuk 14

ron Hoeks, april 2011

Een positivo heft een negativo op?

2011-03-24T20:56:00.001+01:00

Ik kan mezelf niet aan mijn haren omhoog trekken,
dat lukt echt niet: newton en consorten
werken niet mee, doen ze nooit.

Mezelf naar beneden halen daarentegen,
dat is me verbluffend goed gelukt in m’n eentje;
geen ander heeft mij in een zwart gat gestort.

Gevolg: schraal kras ik met lepels over de bodem.
Natuurlijk, ook ik heb gehoord dat er een nieuw
universum achter de waarnemingshorizon ligt,

maar dat is hetzelfde geblaat als dat iedereen
miljonair zou kunnen worden en dat je zelf ruimtetijd
kunt buigen als je maar hard genoeg gaat –

wat een gelul allemaal,
het staat of valt met die ene
voor mij nog te ontdekken pil
die me niet te zwaar op de maag ligt

Gedicht van Ron Hoeks,
24 maart 2011

joker

2011-03-21T08:13:00.000+01:00

ik en mijn selectief geheugen,
het had evengoed schoppentwee kunnen zijn:

ik weet namelijk nooit
of ik geluk put uit die ene kans
die ik niet heb laten liggen
of dat ik het ervaar
omdat ik mijn kop
voor het gemak
steeds in het zand steek

er moet gezegd
de poelier heeft niet alleen mijn vlees
grondig uitgebeend
maar ook mijn chronologie ingekort
door al wat geen indruk heeft gemaakt
eruit te fileren

zodoende klotst het leven tegenwoordig
kalmpjes over mijn voeten aan de waterkant
en zit ik daar met een stapeltje overgebleven
al of niet gekoesterde momenten

die ik
als een stok kaarten in de hand houd
en waar ik op goed geluk
altijd
de hartenvrouw uit trek

ron hoeks
20 maart 2011

On death row

2011-03-20T15:42:00.001+01:00

Fragment uit de Biblica Poëtica
(uit DEEL III – Zand en plagen, hfdstk 12. Handhaving)

On death row

Daar slepen zich voort over oneffen banen,
laverend tussen verkrampte meningen
en dogma’s uit vergeelde bladzijden,

603550 man,

niet meegeteld de terloopse vrouwen,

niet meegeteld de onbekwamen in de strijd,
zij die nog onder de twintig zijn,

niet meegeteld de priesters:
vaandeldragers en hanteerders
van veel te veel.

Zeshonderddrieduizend vijfhonderdvijftig en meer zwoegers,
die pijnlijke lasten op hun schouders en in hoop dragen:
zeshonderddrieduizend vijfhonderdvijftig en meer kruisen,
op weg naar hun golgotha,

een eindeloze stoet
van verpleegsters die op zondag zieken verzorgen,
van artsen die op zondag levens redden,
van tarot-kaartleggers,
van brutale snotapen,
van mannen die met de buurvrouw
en van vrouwen die met de buurman,
van mannen die met de vrouw van de collega
en vrouwen die met de man van hun dromen
terwijl ze [ ] –

o, en (zacht fluisterend),
niet te vergeten de mannen
die met mannen,

maar niet van vrouwen die met vrouwen,
want dat bestaat niet.

Wel van mannen die met hun periodieke vrouw,
opdat bloed de lakens vlekt
(en natuurlijk de bloedenden zelf)

en zij die godverdomme spraken,
omdat ze godverdomme wilden zeggen!

(of moesten)

Ziet u mij al tienvoudig onder de sjokkenden?
En mijn buurvrouw? Mijn collega?

Uw buurman?

Bent u uzelf al tegengekomen?

Verantwoording (referenties):
Numeri 1:46; Numeri 1:2-3; Exodus 31:14-15; Leviticus 20:6; Leviticus 20:9-10; Leviticus 20:13; Leviticus 20:18; Leviticus 24:13-16

Ron Hoeks, maart 2011

Moeder!

2011-03-17T09:23:00.000+01:00

Ik noem haar een langeafstandsschaatster
van formaat. Met metronomische precisie
trekt zij haar baantjes in de ijskoude ruimte.

Een eindpunt heeft ze niet neergelegd,
haar uithoudingsvermogen overvleugelt
generaties; onverstoorbaar glijdt ze door
het onmetelijke en tolt ze rond haar as.

De punnikers aan haar korst
draaien ook hun rondjes,
meer als hondjes hun behoeftes deponerend
in het beschermende slijk.

Een rilling gaat door haar heen,
ik zie iemand op een dak zitten,
hij zwaait nog,

een vogel valt,
een bad loopt leeg,
een toren om.

Raakte haar schaats een blokje?

Het deert haar in ieder geval niet,
hoewel de wind waait als nooit tevoren;
ze zal pas stoppen als de zon haar terugfluit

ron hoeks,
17 maart 2011

Herpublicatie Countdown

2011-03-13T11:58:00.000+01:00

Op de dag dat er twee meltdowns dreigen van kerncentrales in Japan, een herpublicatie van het gedicht Countdown. Er is een kleine wijziging aangebracht in de tekst.

Gedicht 'Countdown' (genesis in reverse)

Lente! Maar de vorst zit nog in de grond

2011-03-11T12:17:00.004+01:00

Daar waar zand is en zwart goud
heersen peetvaders met een tulband.
Een dichter, die voordraagt uit zijn groene boekje.
Hij is de weg een beetje kwijt.

Wij houden erg van wat daar gebeurt,
we hebben het er over in talkshows,
over de vrouwen,
hun kledingvoorschrift.

We brengen hen baggeraars,
moderne jaknikkers.
Prikken een vet vorkje mee,
maar weten niet of we nu geestdriftig
moeten zijn of bang.

Zolang ze maar niet hier komen,
we willen het hier graag houden
zoals het is,

met een pestvogel
in het parlement.

ron hoeks,
11-3-11

joeps nalatenschap

2011-03-09T22:37:00.002+01:00

ik zag joep lopen in de stad,
neus naar zijn schoenen,
lippen van elkaar
en de armen stijf

vroeger kwam hij nog wel eens over de vloer,
belde alleen aan bij droog weer,
zodat hij zijn paraplu
niet kon vergeten

aardige vent
als hij niet gedronken had,
heeft slechts exen en geheugen
achtergelaten –

maar aan wie eigenlijk?

ron hoeks,
9 maart 2011

’t is me allemaal wat

2011-03-09T11:29:00.002+01:00

’t zijn belgische toestanden de laatste tijd:

probeer het hoofd maar eens koel te houden
te midden van stijgende olieprijzen
en vermeende of echte buitenaardse
bacterieën!

dus, terwijl we hollen
van hoax naar hoax,
schrijf ik gedichten als peperkoek:

blijven ze ten minste even plakken
en hun werking is laxerend

ron hoeks,
9 maart 2011

stijlloos

2011-03-08T17:00:00.002+01:00

een paar decennia geleden
waren fascisten nog oude grijze mannen
uit een voorbije oorlog

tegenwoordig zijn ze jonger dan ik
en zitten ze weer bij de kapper

ron hoeks,
8 maart 2011

jij bent van een hogere orde

2011-03-08T16:55:00.002+01:00

bijna brak
ik in twee hersenhelften,
bestelde een teken
van een schepper,
om het even welke,

maar het bleef
angstwekkend stil,

nog geen bliksemflits.

Tot ik jou ontmoette;

weg viel de theorie
van de oerknal.

ron hoeks,
8 maart 2011

Niemand schrijft je uit (op Facebook als je dood bent)

2011-03-07T21:31:00.001+01:00

Verdomd als het niet waar is,
maar ik kwam Harry Mulisch tegen
vandaag, onder de kop
“mensen die je misschien kent.”

Wat zou er gebeuren
als ik op “Toevoegen als vriend”
klik? Zijn profiel zegt “woont in Amsterdam”
maar volgens de laatste berichten was
hij bezig de hemel
te ontdekken.

Ik heb het maar niet gedaan,
want mocht het verzoek
geaccepteerd worden,
dan weet ik zeker
dat hij net zo fake is

als al die andere
internetters

Ron Hoeks,
7 maart 2011

(Harry Mulisch 29 juli 1927 – 30 oktober 2010)

future tense

2011-03-07T19:48:00.004+01:00

eens, als we machines worden
en ons brein uploaden
naar een computer;

als ieder orgaan
vervangen is
en we op leeftijd zijn
als een oudvader;

als we opgaan
in singulariteit
en kleurloze
volwassenheid;

laat poëzie
dan na aan het gras,
de blaren aan
de boom,

nog eenmaal
zuiver klankvol
een viool

maar mij de kogels
en ’t pistool

ron hoeks,
7 maart 2011

Jules Deelder kent geen digitale ongemakken

2011-03-06T22:29:00.005+01:00

Ik had gisteren een fout gemaakt op mijn blog. Ik had drie gedichten op één dag geschreven en ze, hopsakee, meteen op het web gegooid. Dat was een beetje dom, want toen ik de gedichten vanmorgen teruglas, zag ik meteen dat er van één strofe geen hol klopte. Met het schaamrood op de kaken heb ik het gedicht gecorrigeerd en rap opnieuw gepubliceerd. Hopelijk is het niemand opgevallen – dat moet haast gelukt zijn met hooguit een paar bezoekers per dag.

Collega Jules Deelder heeft geen last van dit soort ongemakken. Natuurlijk, het web is over het algemeen een zegen, maar voor een internetdichter als ik soms ook te laagdrempelig. Jules Deelder, zo hoorde ik laatst in een vraaggesprek op de radio, is echter nog van de oude stempel. Niks schrijven met een computer, maar gewoon ambachtelijk met de pen. Of hooguit met een schrijfmachine, maar wel altijd op een maagdelijk rrrotterdams velletje papierrr. Meer details over zijn gereedschap kwamen niet ter sprake, maar ik vermoed dat hij met robijnzwarte inkt schrijft, en met een vulpen van een goed merk, natuurlijk.

Vijftien jaar geleden of zo heb ik hem eens zien optreden. Hij had het rotterdamse die avond ingewisseld voor de provincie, maar zijn accent had hij gelukkig meegenomen. Ik had er al dagen naar uit gekeken: eindelijk eens niet omringd door zachte g’s waarvan je, als je er teveel op let, spetterpoep krijgt, maar in het theater de hele avond genieten van een denderende performance van een man met harde r in de mond en misschien ook wel in de broek.

Hoewel, een hele avond? Nu ik erover nadenk, de hoeveelheid tekst die van het toneel rolde, daar zou ik zelf drie dagen over gedaan hebben om die voor te dragen, maar niet Jules Deelder. Jules is meer van het Bart Chabot tempo. Of moet ik zeggen dat Chabot van het Deelder tempo is? Ja, zo is het, want Jules was er al veel eerder en Bart is inmiddels ook een paar versnellinkies omlaag gegaan sinds hij zich onder politici is gaan begeven.

Hoe dan ook, de nachtburgemeester was in ieder geval sneller klaar met zijn voorstelling dan ik van Helmond naar Eindhoven kan fietsen. In amper anderhalf uur had hij de show afgewerkt. Hij moet beslist voor de nacht terug in Rotterdam zijn geweest om het stokje van de toenmalige burgemeester weer over te nemen, u weet wel, de heer Peper, die toentertijd getrouwd was met dat koele europese glasgordijn van liberale snit. Gelukkig voor Bram was daar echter altijd die trouwe Jules om de nacht voor hem waar te nemen. Zou Bram de pen van Jules trouwens wel eens hebben mogen lenen? Om bv een declaratie in te vullen? Dat denk ik dan weer niet.

Om terug te komen op het ambachtelijke aspect van het gereedschap van de dichter-schrijver-performer: hoewel snel het theater weer uit, de hoeveelheid vermakelijke praat die over onze hoofden was uitgestort, was fenomenaal. Mijn vrouw had er geen flikker aan gevonden, maar ik was danig onder de indruk. En dan denk ik, ook in die jaren had je al WordPerfect 4.2 of 5.1. Kijk, een gedichtje van vier of vijf regeltjes schrijven met een pen terwijl er snelle Pentiums zijn, dat wil ik nog wel geloven, maar zo’n hele theatervoorstelling: zou Jules deze ook met de hand hebben geschreven? Dat moeten minstens zes schriften vol zijn geweest.

Nee, laat mij maar met een laptop in de weer. Sinds een maand begeef ik me ook onder het Twittervolk, waar bekend en onbekend tezamen komt. Dat is leuk, als lullo kun je ook bekende nederlanders een tweet sturen. Niet dat je ooit antwoord krijgt, maar toch. Het geeft je het gevoel dat je meetelt. Ten onrechte natuurlijk, want nergens komt het verschil tussen een BN’er en een nobody zo schrijnend naar voren als op Twitter, en wel door het opvallende verschil in aantal followers.

Het is een eenrichtingsverkeer zonder dat we het lijken te beseffen, en hier meten we tegenwoordig schijnbaar onze mate van importantie aan af. Freek de Jonge heeft duizend keer meer volgers dan ik. Maar Freek zelf volgt er maar één. Nico Dijkshoorn doet het slimmer, die volgt er een handjevol. Dat geeft de argeloze nul het idee dat de VIP hem misschien ook wel wil volgen, dus klik je hem nog eerder aan. Nico heeft inmiddels dan ook vier keer zoveel volgers als Freek.

Vanzelfsprekend heb ik ook gekeken of ik Jules kon vinden op Twitter. Natuurlijk zonder resultaat. Met een vulpen kun je niet twitteren. Jules vindt het al niets om een gedicht van een beeldscherm te moeten lezen, laat staan dat hij tweets schrijft. Het enige wat je van Jules op Internet kunt vinden is wat anderen schrijven over Jules. Maar zelf doet hij er het zwijgen toe. Hij heeft wel iets nuttigers te doen.

Ron Hoeks,
6 maart 2011

ps. Wat ik nog wilde zeggen. Zo’n fout als ik maakte met mijn gedicht, dat overkomt Jules natuurlijk nooit. Hij hoeft maar te strepen in zijn kladblok, geen mens die het ziet. Of nee, eigenlijk denk ik dat Jules zelfs niet kliedert in zijn kladblok. Dat pas niet bij zijn pak.

don’t even think about it

2011-03-06T01:10:00.003+01:00

zij draagt haar hanenkam
altijd, behalve met carnaval,
dan gaat de kam eruit
of liever gezegd erin –

het moment dat de alaaffen
als persiflages op de hitlergroet
weer voor een dag of vier
over straat klinken,

dan gaat het haar
rücksichtslos
in een vrije val
in de nek

om vooral maar
niet bij het grijs
te horen

ron hoeks,
5 maart 2011

wereldburger

2011-03-05T20:35:00.001+01:00

vandaag in het nieuws:
de meest gemiddelde persoon
ter wereld is een chinees

goh wat een verrassing
ik had ook niet verwacht
dat het een kaaskop was
met bierfles aan de dikke
lippen en een mayonaisemeisje
aan zijn zij –

zo goed dat wij meer zijn
dan de middelmaat
en dat ik er middenin
zit

ron hoeks,
5 maart 2011

dat was toen

2011-03-05T12:54:00.007+01:00

je viel van de weeromstuit,
zo plotsklaps en voor mijn voeten
dat ik je poes pardoes noemde,

waarna ik sorry’s slikte
om de krans van stoerheid
vast te houden,

en goddank,
in de hitte van de strijd,
tijdens een seizoen in de knoppen,
vergaf je me de knieval naar donald
duck en bestelde je nog dikwijls
een gros aan banaliteiten –

uiteindelijk verdampt ieder vocht,
en nooit meer dan één schatplichtige later
neem ik ze nog wel eens ter hand,
de vellen vol alliteraties:

stoïcijns en koud vergeet ik
de plaatjes daarbij,
moedwillig,

enkel zodat niet
de scherpe betekenis
doordringt,

van het ongemak dat bekruipt,
van dat schrapen aan de lucht,

de idee dat het niet meer lukt

ron hoeks,
5 maart 2011

Revolte op Contrabas

2011-03-04T01:25:00.000+01:00

Het gedicht 'Revolte' is donderdagavond geplaatst op het forum van de Contrabas.

De eerste commentaren zijn bemoedigend :-)

http://www.decontrabas.com/de_contrabas/2011/03/nieuw-gedicht-ron-hoeks.html

Streven naar het hoogste

2011-02-22T10:32:00.000+01:00

Onze wedloop met God
verloopt inmiddels beter,
in 1945 lukte het
om met twee klappen
er een paar honderdduizend
weg te vagen

we moeten nog wat oefenen
maar we zijn goed bezig
we hebben al zoveel materiaal
dat we zeven miljard mensen
met het grootste gemak
een paar keer uit hun
schoenen kunnen blazen

en als het er niet van komt
dan zorgen we wel dat het
toch niet leefbaar blijft

we gaan hoe dan ook het
wereldrecord genocide
verbeteren

God heeft lang genoeg
op één gestaan

Ron Hoeks, feb 2011
fragment Biblica Poëtica

De Stad, de stad, en niets

2011-02-21T22:06:00.000+01:00

Er klonk geen tjiftjaf,
geen ene drol viel
er te bespeuren,

dus reisde ik naar de kust
om nog net op tijd de staartvin
van de laatste grote vis
te zien verdwijnen
in de diepte

ron hoeks,
feb 2011

Revolte

2011-02-21T14:21:00.000+01:00

Dag ex-dictator, kom binnen,
hang je jas maar aan de kapstok,
wij nemen het nu van je over.

Kijk daar, aan die tafel,
waar collega’s van je zitten,
is nog een plaatsje vrij.
Ga gezellig met hen kletsen,

terwijl we wachten op Mugabe.
Bestel een biertje, koffie,
wat je ook maar wilt –

Wat zeg je?
Liever aan die lege tafel daar?
Helaas, dat zal niet gaan,

want die is al voor ons
gereserveerd.

Ron Hoeks
21 feb 2011

Licht in de duisternis

2011-02-20T00:41:00.002+01:00

– en hij zorgde van meet af aan
voor lampen in het nieuwe huis,
al op de eerste dag bracht hij hen –

Maar helaas!

Het energiebedrijf werkte niet mee,

waardoor de zon pas aan ging op de vierde,

en hij drie dagen mokkend
in het donker moest werken.

Uit: Biblica Poëtica, Deel I, hoofdstuk 1
Referentie: Genesis 1:3-5; Genesis 1:14-19

Het werk aan de Biblica Poëtica vordert gestaag. Inmiddels zijn er (inclusief verantwoording) zo'n 180 pagina's gereed.
Dit gedicht werd vandaag toegevoegd aan het eerste hoofdstuk.

Bedrijfsongeval

2011-02-14T08:44:00.002+01:00

- mededelingen van huishoudelijke aard -

Bedrijfsongeval

Helmond,
13 februari 2011

09.50

Een dode vlieg van voor de winter
viel vanmorgen van de lamp op de laptop,
waarmee ik mijn werk verricht.

Geschrokken heb ik de laptop volgens voorschrift in het water gelegd.
Een tweede computer heb ik niet, dus zal ik moeten wachten tot de avond.

19.30

Na uren duimen draaien was het avond geworden en heb ik de laptop uit het water gevist. Nadat ik hem had afgedroogd en met opgewekt gemoed weer aanzette, klonk er vanuit het inwendige van het apparaat een doffe knal. Een rookpluim steeg op uit het toetsenbord.
Vervolgens bleef het beeld zwart.

Deze ontwikkelingen hebben mij in vertwijfeling gebracht. De stilte die er altijd heerst, trilt onheilspellend in mijn oor. Ik denk dat ik ter afleiding maar naar ‘Boer zoekt vrouw’ ga kijken ipv aan de BP werken.

Wat moet ik anders?

Uit: Biblica Poëtica, Deel III, hoofdstuk 12
Referentie: Leviticus 11:32

Tweet tweet

2011-02-10T22:43:00.002+01:00

Aangespoord door de revoluties die momenteel in de wereld plaats vinden en waarvan de basis steeds vaker gelegd wordt in de nieuwe sociale media, heb ik nu ook mijn bescheiden plekje gekozen op Twitter. Zeker een dichter moet niet achterblijven in deze parallelle wereld...

Mijn tweets zijn te volgen op http://twitter.com/RonHoeks

Mijn laatste tweet op de dag dat Mubarak meedeelt dat hij van geen wijken wil weten:

en de Nijl, waarin Egypte’s onderkoning ooit het stof van zijn voeten waste, kreeg nu de kleur van bloed - ron hoeks, Biblica Poëtica

Turing uitslag

2011-01-29T10:22:00.011+01:00

Zo, de Turing wedstrijd zit er op. Lees hier wie de prijswinnaars zijn.

Die dekselse Miedema heeft het trouwens weer geflikt om hoog te eindigen; terecht trouwens met zijn gedicht Traan balanceerbuis.

Zelf heb ik ditmaal ook meegedaan met twee gedichten. In eerste instantie dacht ik dat ik meteen al gestrand was doordat er bij mijn gegevens op de Turing-site twee rode kruisjes bij de gedichten vermeld stonden; pas veel later (en nadat ik ze al lang op mijn blog had geplaatst) kwam ik erachter dat dit een fout was geweest op de Turing website. Ik was de 1e ronde kennelijk toch doorgekomen. Maar de laatste 100 heb ik niet gehaald.

Het commentaar van de jury op 'de zegen van onze tijd':
"Opmerkelijk ruwhartig maar ook bijzonder plastisch gedicht, dat beeld in de eerste strofe is onvergetelijk. En ook verder werkt de aardsheid van het geheel prima."

Het commentaar van de jury op '(anti)concept(ie)':
"Erg geestig gedicht. Het drijft wellicht wat veel op de ene gedachte, maar die is wel sterk uitgewerkt. Wel is het geheel wel erg prozaïsch, het is eerder een leuk stuk proza dan een sterk gedicht."

Tsja, dat prozaïsche, dat zal er bij mij toch wel in blijven vrees ik :-)
Ach, nog niet zo slecht gedaan voor iemand die zelf vindt dat zijn poëzie niet zo geschikt is voor wedstrijden, omdat ik nogal eens confronterend probeer te schrijven en daarmee ook weerstand oproep. En als weinig competitief ingesteld persoon houd ik ook niet zo van wedstrijden.

Eigenlijk heb ik alleen meegedaan vanwege die tienduizend euro die te winnen viel ;-)

Ron, 29 januari 2011

Visite

2011-01-23T22:45:00.001+01:00

Schoonmoeders zijn zo onzichtbaar. Ik denk vanwege hun
opofferingsgezindheid. Schoonvaders daarentegen
vertellen je altijd wat je niet goed doet. Zij zeggen

je moet dit anders doen en als je het nu zo aanpakt –

Schoonvaders van schrijvers verdelen de macht.
Om hen te ontlasten? Omwille van inspraak?
Taakverdeling?

Als ze op bezoek komen, wordt er gezellig samen gegeten.
Gedronken, gesproken. Raad gegeven.

Daarna blijft alles altijd hetzelfde.

fragment 'Biblica Poëtica', Deel III, hfdstuk 11.
Ron Hoeks, januari 2011

Factotum op Nederland 2

2011-01-21T23:27:00.002+01:00

Even onder de aandacht brengen:

morgenavond 22 januari om 00.35 op Nederland 2, zendt de VPRO de film Factotum uit, naar het gelijknamige boek van Charles Bukowski over zijn alter ego Henry Chinaski.

Ik schreef al eerder over deze Amerikaanse schrijver/dichter wiens poëzie op mij nog altijd een verpletterende indruk maakt.

Kijken dus!

Als voorproefje nog maar eens een gedicht van de grootste dichter ooit.

A Following

the phone rang at 1:30 a.m.
and it was a man from Denver:

"Chinaski, you got a following in
Denver..."
"yeah?"
"yeah, I got a magazine and I want some
poems from you..."
"FUCK YOU, CHINASKI!" I heard a voice
in the background...
"I see you have a friend,"
I said.
"yeah," he answered, "now, I want
six poems..."
"CHINASKI SUCKS! CHINASKI'S A PRICK!"
I heard the other
voice.
"you fellows been drinking?"
I asked.
"so what?" he answered. "you drink."
"that's true..."
"CHINASKI'S AN ASSHOLE!"
then
the editor of the magazine gave me the
address and I copied it down on the back
of an envelope.
"send us some poems now..."
"I'll see what I can do..."
"CHINASKI WRITES SHIT!"
"goodbye," I said.
"goodbye," said the
editor.
I hung up.
there are certainly any number of lonely
people without much to do with
their nights.

Charles Bukowski

ron hoeks, 21 januari 2011

horton’s fistfucking (herzien)

2011-01-16T10:35:00.006+01:00

horton’s fistfucking

1

De loterij won ik nooit maar na elke zonnewende dans ik op één been in de nacht,
headbangend op het ritme van de slaapmoordenaar.

'Mogelijk ligt het aan mijn testosteronspiegel,' fluister ik met hese stem,
in de hoop dat ik er na mijn 60e van af ben.

2

Lieve, lieve duivelin, je handen liggen vlak op mijn aderen,
maar weet dat mijn dichtershart ervan afhankelijk is!

Duivelse, zoete gezellin, ook al zegt men dat de pijn niet te dragen is,
steeds haal ik de overkant omdat ik je domweg niet uit mijn hoofd kan zetten;

mijn god, je mag dan wel hoog scoren op de schaal van kippetjes,
maar pas op voor mannen die uit het lood hun hoofd verliezen.

3

Gewapend met een ijspriem beproeft mijn gewelddadige muze
mijn incasseringsvermogen. Oogstrelend kan ik haar bezigheden niet noemen,

daar haar sadistisch genoegen mij de slaapkamer doet ontvluchten;
haar demonische stiptheid verhoogt de bizarre trekjes. Goddank –

een vluggertje ditmaal, maar terwijl ik uitgeput terug in bed kruip
weet ik dat zij zelden genoegen neemt met één komst –

ron hoeks,
13 - 16 januari 2011

horton’s fistfucking

2011-01-13T14:18:00.002+01:00

de loterij won ik nooit
maar na elke zonnewende
dans ik op één been in de nacht,
headbangend op het ritme
van de slaapmoordenaar

'mogelijk ligt het aan je
testosteronspiegel'
fluistert zij
met hese stem,

in de hoop dat ik er
na mijn 60e
van af ben

ron hoeks
13 januari 2011

De man, de mens

2011-01-07T00:05:00.000+01:00

wij zijn de mannen van de records,
van de grote maten, lange asfaltlijnen:
onze fijnste pijp reikt hoger
dan de mammoetboom.

wij zijn de heersers van de drab,
het geteisem van de smurrie,
van de drek en van de derrie:
wij zitten als ratten in ’t riool.

wij zijn van de grote getallen!
niet slechts één wolkkolom
die ons wijst, maar miljoenen
kolommen van rook:

wit, vuilgeel, oker, bruin,
die ons leiden naar beschaving;
we kloppen hout en steen tot hutten,
lekken kwik en lozen luis en pels,

buigen koper, knopen alles
aan metaal tot treinen, wagens!
vliegtuigen!! shuttles!!!
kruip! of vlieg heen –

als lemmingen nemen wij
een exodus voor lief,
met zevenmijlslaarzen
doorkruisen wij de woestenij;

daar waar wij haar doorkruist
hebben schaffen wij haar af;
wij schaffen al
wat vrouwelijk is af

ron hoeks, januari 2011

Januari

2011-01-02T15:40:00.002+01:00

IJs trekt zich terug;
mijn blik bevriest op een punt
aan de horizon.

ron hoeks,
2 jan. 2011

prijs voor geslaagden

2010-12-29T10:46:00.001+01:00

waarom moet alles afgemeten worden?
waarom is iemand pas geslaagd als hij
met kop en schouders boven de anderen
uitsteekt als het gaat om het uitvoeren
van een of ander kunstje? want vergeet
niet dat als men tegen je op moet kijken,
je ook verder weg lijkt te staan!

waarom zijn wij nooit tevreden?
waarom maken wij overal een competitie van?
waarom zijn we alleen maar gelukkig als we ergens
de beste in zijn – het maakt ons zelfs niet eens uit
wáár we precies het beste in zijn,
als er maar iets is dat we beter kunnen
dan anderen, want anders wordt er niet meer
over ons gesproken.

en daarom willen we weten wie er het hardste kan lopen,
wie de meeste kroketten kan eten in vijf minuten,
wie de meeste keren klaarkomt bij zoveel
mogelijk partners, we willen graag allemaal
die fotowedstrijd winnen,
die kampioen zijn,

ja zelfs de dichters doen mee,
met slams, om te zien wie de grootste bek heeft,
of schrijfwedstrijden, om te zien wie de langste pen heeft,
in plaats van gewoon in stilte te genieten van elk
gedicht

en zonder te kijken
of dit gedicht nou beter
is dan het gedicht van een ander

ron hoeks,
december 2010

eens een chaoot, altijd een chaoot

2010-12-26T01:37:00.003+01:00

ik ken er die gaan braken
als een gewoonte gebroken moet worden

als hun eitje een minuut te lang heeft gekookt
of als ze het journaal van 10 uur hebben gemist

van die types bij wie hyperventilatie
het eerste feestje is
als hen een wind ontsnapt

~0-0~

mijn hart springt op
bij elke bocht in de weg

ron hoeks,
dec. 2010

goede voornemens

2010-12-26T01:18:00.000+01:00

het is wel knap van de overheid
hoe zij soms in een aantal jaren
imago’s om weet te buigen

bijvoorbeeld dat je als roker
nu geen stoere bink meer bent
maar een slappe zak

toch moeten we het mensen wel gunnen
ook loosers te mogen zijn

ron hoeks,
december 2010

Fijne kerstdagen

2010-12-25T10:09:00.005+01:00

Onze driekwart duitser wenst u fijne kerstdagen!

Hij geniet in ieder geval volop van de sneeuw.

Shadow, geboren 14 augustus 2010,
als zoon van een duitse herder
en een kruising tussen duitse en witte herder

aanloop tot de lange dagen na de kerst

2010-12-21T23:21:00.000+01:00

Zacht klapwiekt de middag uit het zicht,
in steeds vagere lijnen letters v plamurend
die me krijsend, smalend woest ontvluchten
(tussen oranje vlekken in de lucht wenkte
de sneeuw nog nooit zo bitter)

dag! donkergrijs vermengd met wit,
miljoenen spikkels in 't gezicht gesmeten,
mijn handen vangen wolken in een kom,
vuilwit besmeurd met 't fake gehijg van
honderd hoeren; ik ril maar voel nu niets,
verdoofd door kou, de zin en al omvattend:
regels zijn voor niets maar altijd al gebroken.

grauw is mijn blik, tevens mijn lijf en leden,
zwakzinnig lijkend, ademstokkend
trek ik mij terug in plompverloren schoenen;
de wereld smerig bijtend latend
verblijf ik walgend
van het in de wonden gewreven zout.

(mijn borstkas rijt zich open,
een haak steekt door het hart,
men trekt mij in een winterwollen
deken door de drab –
woehaaaaaah!)

ik keer voor 't laatst terug in huis,
neem afscheid van de schemerlamp;
het roekeloze is weer uitgebannen,
mijn besluit ligt vastgespijkerd in de wil
en ja! waarachtig toch ik lach!
er valt zowaar een hamer op mijn kop.

ik stoot mijn harses tegen lonkende plavuizen,
val tandenknarsend neer voordat de muzak
ons nog langer vuistdiep in de magen stompt;
ik ken er vele o zo ziek en jaren al vertrokken,
ik win ik win ik win de strijd, niet langer veegt
de adem nog mijn hemel blauw,

nee pak geen dweil
dit wordt mijn laatste kots
wees maar gerust,
de hoofdkraan staat al uit
mag ik het zelf beschikken? ja?
dit wordt het dan, mijn eigen keus,
mijn sprong in 't vuur,
ik zal de hitte wel aanvaarden.

toepasselijk dat het zoveel sneeuwt
in deze laatste dagen voor de kerst,
ga nu, de tijd staat stil,
daar vaart het eerste uur tegen de klok,
ik dim het licht voor 't laatst,
de deur valt in het slot –

De nacht juicht bij -7

ron hoeks, dec. 2010

(tweede deel van een tweeluik)

de korte dagen voor de kerst

2010-12-20T15:51:00.003+01:00

zwarte staketsels in een flets spookachtig licht,
bomen markeren lichtvoetig zonder lover
de eeuwige winter in mijn hoofd.
scherp snerpen de warme wielen van de trein
zij snijden in het spoor en in mijn oren,
in een kortstondig ogenblik, een visioen,
zie ik mijn darmen druipend van het zuur en bloed
zo innig liefdevol omstrengeld met de hoogste takken

een korte flits: in één immense klap spat ik uiteen
tot een myriade van klonterige cellen;
mijn hoofd, of wat daar van over is,
is een bizarre sneeuwvlok in de winterstorm
die talloze meters over de rails vliegt,
over het hek van de voetbalclub stuitert en
(in een dramatische spotternij op de kansberekening)
exact op de middenstip belandt.

goed. 't is goed zo, jongens,
wie maakt het doelpunt met mijn overblijfselen?
ik voel een warme gloed op komen zetten in mijn buik:
het is toch altijd fijner te geven dan te nemen.
geschreeuw alom (eindelijk!) en gepiep van remmen
luidt de zo verlangde rust in; de kraaien krassen,
plukkend aan de takken en aan mij, smakelijk smekkend -
warm eten werd hen geserveerd

ron hoeks, dec. 2010

(eerste deel van een tweeluik)

Petra

2010-12-18T00:42:00.001+01:00

Rotsvast??? Bijna dagelijks sla ik bevangen door gezonde twijfel het gesteente, maar mijn dorstige mond blijft droog. Er is niemand die zijn arm omhoog houdt: ik luister naar het rumoer buiten, tegelijk peinzend over de gedachte of er ooit een moment komt dat de eeuwige antagonist is verslagen.

(of dat hij juist heeft gewonnen)

Iemand roept met een zwaar rollende r: ‘We say never! Never! NEVER!’

‘- never - ’

echo echo

Van geslacht tot geslacht stroomt de haat,
als elektronen door koperdraad.

fragment 'Biblica Poëtica', Deel III, hfdstuk 11.
Ron Hoeks, december 2010

Kijk!

2010-12-04T23:56:00.000+01:00

Kijk!
Kijk nou! Daar heb je er weer één!
Een goede VVD'ster.
Ze wil niet
dat ze haar gedogen,

maar in de kerk wordt zij omarmd
en uitgestald,
met bijna natte ogen.

Bij Pauw & Witteman was deze week VVD-politica Jeanine Hennis-Plasschaert te gast. Gekozen tot europarlementariër van het jaar, maar sedert de laatste verkiezingen lid van de Tweede Kamer. Na de koetjes en de kalfjes kwam het gesprek zoals gebruikelijk weer eens bij de PVV uit: bleek warempel toch dat ook mevrouw Hennis eigenlijk tegen samenwerking met de Partij Voor Veroordeelden was.

Je kon de brok in de keel bij de interviewers duidelijk zien zitten.

Jeanine Hennis-Plasschaert

Update BP

2010-11-28T11:10:00.013+01:00

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik de voorbereidingen startte voor de Biblica Poëtica. De eerste gedichten uit de eerste reeks ('Een eukaryoot in Eden') plaatste ik op DichtTalent en hier op mijn blog. Inmiddels zijn er twee delen klaar, en ben ik bezig met het derde deel.

Dat 'klaar' tav de eerste twee delen is echter betrekkelijk: regelmatig breng ik ook daarin nog wijzigingen aan; doorgaans zijn het kleine correcties, maar een enkele maal voeg ik nog een gedicht of stukje in. Het tweede gedicht uit de eerste reeks is bijvoorbeeld veel later toegevoegd, en gisteren was er op dit gedicht zelfs nog een nagekomen bericht...

Omdat 'Het mes in het vlees' geen deel uitmaakte van de eerste publicatie van 'Een eukaryoot in Eden', bij deze dan de laatste versie.

Het mes in het vlees

De Blue Line oscillating zaag is speciaal ontwikkeld voor het zagen van het bot gedurende chirurgische operaties. De Blue Line oscillating zaag kenmerkt zich door gebruiksvriendelijkheid, variabele overbrenging van snelheid, variabele rotatiesnelheid en autoclaaf-steriliseerbaarheid.
Prijs € 2.995,-- excl. BTW (complete set met o.a. oplaadstation, extra lithium accu en 2 standaard zaagbladen)

Bij de eerste chirurgische ingreep
werden geavanceerde technieken
ingezet. Onder algehele narcose
werd met de scalpel een perfecte
incisie gemaakt; omdat er geen
stopcontact in de hof aanwezig
was, had God de zaag eerst
met bliksem opgeladen.

Het was een rib uit Adams lijf
deze operatie, maar toen God
de boel bij Adam weer netjes
had dichtgenaaid met catgut
en de rib op kweek zette,

was de mens tevreden
over het resultaat.

@RonHoeks het was meer dan een rib!
23 minutes ago via TweetFromGeneZijde

Uit: Biblica Poëtica, Deel I - 'In den beginne', hfdstk 1 'Een eukaryoot in Eden'.

Verantwoording:
Genesis 2:21-22
Blue Line oscillating zaag: © BMP Powertools, Burgers Medical Partners.
Catgut: heden ten dage in onbruik geraakt, maar dit van schapendarmen gefabriceerde oplosbare hechtdraad paste beter bij deze rituele operatie dan polymelkzuur.
‘het was meer dan een rib!’:
Van oudsher berichten de meeste bijbelvertalingen over de rib die God uit Adams lichaam nam en waaruit hij Eva schiep. De oorspronkelijke tekst zou echter met ‘zijde’ moeten worden vertaald (Pieter Oussoren, Naardense Bijbel; Wayne Simpson, http://www.jasher.com/Adamsrib.htm).

Ron Hoeks,
28 november 2010

Gelost of gebroken

2010-11-23T10:16:00.001+01:00

Ik ben de oudste van vier zonen.
Zusters heb ik niet: welaan,
ik heb de moederschoot gespleten,
de weg gebaand,

ervan uitgaande
dat als iemand mij voor was geweest,
daarover gesproken zou zijn.

Een vraag komt bij me op:
ben ik bezittelijk, voornaam,
in tegenstelling tot mijn broers?
Ik kan mij niet heugen
dat er voor mij is geofferd,

immers:
een schaap moet sterven
voor een ezel zijn last mag dragen –

bedachtzaam bevoel ik mijn nek,
waarin de rode striemen zich aftekenen.

uit: Biblica Poëtica, DEEL III – Zand en plagen

ron hoeks, november 2010

infectiegevaar

2010-11-18T11:55:00.000+01:00

je lelijkheid krult mijn huid. o zeker,
de klanken die je voortbrengt zijn
als slaolie voor een verstopt oor,

je oogopslag een concurrent van je lippen
tussen welke ik nooit kon kiezen

maar de foto van een rokerslong is niets
bij de inhoud van de stofzuigerzak
die elke cel van jou herbergt –

daarom ben je, geboren als miltvuur,
slechts op één plaats thuis

en dat is waar ik mijn adem inhoud

Ron Hoeks
november 2010

de zegen van onze tijd

2010-11-14T21:28:00.000+01:00

Hoe zal dat later gaan denk ik wel eens
als ik net als mijn grootvader
met een permanente trechter op mijn kop
in de wasmachine schijt,

niet wetende hoe ik haar door moet trekken
en dat een vriendelijk zustermokkeltje
dan mijn kont wast met lauw water.

Ik zie me daar al staan
met zo’n XXL luier om mijn gat,
de kwijl druipend van mijn kin
terwijl de pislucht om me heen hangt –

Ik wil terug naar de Middeleeuwen,

toen een fatsoenlijk mens tenminste
gewoon op tijd doodging

Biblica Poëtica in PDF

2010-11-13T22:22:00.005+01:00

Biblica Poëtica

Lees hier de eerste twee delen van Rons poëtische bewerking van het bijbelverhaal. Geschreven vanuit een atheïstisch gedachtengoed en onverminderde nieuwsgierigheid en interesse naar zowel de oorsprong van de mens als de schoonheid van de taal.

De Biblica Poëtica is nog altijd in bewerking. Deze eerste twee delen behandelen de verhalen van het eerste bijbelboek Genesis. In voorbereiding is het derde deel 'Zand en plagen'.

Biblica Poetica

Ron Hoeks,
13 november 2010

(anti)concept(ie)

2010-11-12T23:25:00.000+01:00

Het duurt vaak maar even,
zo’n moment van euforie
en gelukzaligheid dat eindelijk
weer eens een gedicht gelukt is.

Poëzie is soms zo vluchtig
als een orgasme:

wat is het dikwijls een teleurstelling
als je het de volgende dag terugleest
en de kromme zinnen je dan pas opvallen.

En dan begint het meest funeste stadium:
het naspel van het schrappen en schaven
en kut is niet met dt –

beter het zaad opvangen in een condoom,
knoop erin en wegkeilen

een halve eeuw

2010-09-22T09:51:00.003+02:00

Toen ik vanmorgen wakker werd, duurde het zeker een kwartier voordat ik besefte dat ik een halve eeuw oud was.

Is dit een teken dat de aftakeling reeds in volle gang is? Of is het een vorm van berusting, dat het je niet meer kan boeien dat je een ouwe lul bent geworden?

'Was dat alles?' dacht hij. 'Wat gebeurde er verder? Niets, geloof ik.' Hij sliep weer in.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn dochter 'De Avonden' van Gerard Reve. Smullen! Maar eerst eens zoeken naar de mosterdpot. En een worst van de Hema. Want die smaakt erg goed bij mosterd.

Ron Hoeks,
22 september 2010

citaat: Copyright (c) Gerard Reve, De Avonden, begin 2e alinea, hoofdstuk 1.

Alleen de zon zakt in een rimpelloze zee

2010-09-14T00:01:00.000+02:00

Zo vergaan de dagen.
Zoals vloeken hoort bij alle geloven
is er spuug en levertraan voor hen die
nog slechts geloven in de wind,
het draaien van de aarde om haar as
en weten van de dood.

ron hoeks,
september 2010

test één-twee-drie

2010-09-13T23:31:00.002+02:00

Alle stadia achter de rug,
verliefdheid onder de composthoop.
Vingers aan een linkerhand draaien
aan de ring van de rechter.

‘Wat vindt u ervan?’
vraagt ze.

Het kost me luttele seconden
uit een verloren jeugd
en principes had ik toch al niet.

‘Ik zie dat je niet katholiek bent’
en plukte je het liefst achter de kassa vandaan,
nu het nog kan en de motor nog draait,
al kom ik niet zo vaak meer op de linkerbaan.

Daar komt de glimlach met stoffer en blik,
hij wil de laatste restjes weerstand in de kliko
gooien maar weer slaag ik voor de test.

Kon ik nog maar eens zakken net als vroeger;
het enige wat tastbaar en waarachtig is,
is het herkauwen op boterhammen belegd met spijt
en het monotone geluid van de ruitenwissers.

ron hoeks,
september 2010

Genoeg

2010-09-03T11:29:00.001+02:00

Ik, mijn vrouw, mijn kinderen,
hond, twee cavia’s. Dat vind ik
al heel wat.

Alleen zij, die niet veeleisend zijn,
blijven op afstand dichtbij.

De laatste tijd, altijd na middernacht,
vergezelt mij naast de sikkel
ook Jupiter. Als een gloeilamp
staat hij opvallend te schijnen.
Ik, de hond, de sterren,
Jupiter, de hemel. Zwart.
Dat vind ik nou mooi.

‘Hoe weet je nou dat het Jupiter is pap?’
‘Dat weet ik gewoon jongen,
ik heb het niet nagekeken,
maar iets anders kan het niet zijn.’

Jupiter, als het om God lachende middelpunt.
Ik, en mijn zoon, die naar boven staren.

Dat is wel genoeg.

Ron Hoeks,
september 2010

de overtreffende trap

2010-09-02T23:54:00.000+02:00

we vinden de olifant een hele knaap
en de varaan een flinke jongen
die nog doet denken aan de
schrikhagedissen uit tijden
ver voor jezus

maar wist u dat de vertakkingen van
de grootste zwam NEGEN VIERKANTE
KILOMETER beslaan?

daar valt de vinvis toch bij in het niet
of de sequoia met zijn honderd metertjes –

vroeger,
tijdens het douchen na het voetballen
moesten de andere jongens en ik
ook altijd zo lachen

ron hoeks, juni 2010
laatste strofe herzien op 2 september

Jammer

2010-08-31T11:19:00.004+02:00

Verrast door het bombardement
zoeken we tevergeefs
naar een schuilplaats
op het braakliggende terrein.

Woede wordt aangereikt zonder handgrepen.
Angsten knallen als kurken,
passanten volgen, druppelsgewijs,
jaloezie verbouwt het brein.

De verdrinkingsdood dreigt:
we vinden de stop niet om
de overtolligheden af te voeren.
Gorgelen helpt ook al niet.

Mijn stem tracht het bulderen
van de wind te overstemmen.
Ik vraag aan ons om eens te
denken aan een aderlating.

ron hoeks,
augustus 2010

boerenbedrog

2010-07-26T10:49:00.005+02:00

... halsreikend naar dat ene perfecte gedicht dat zou moeten beklijven, maar
de queeste heeft te lang geduurd. Met moeite richt ik mijn geplaagd hoofd
als ik kruipend en ternauwernood de laatste horizon haal; de maan hangt
er even laag en vergroot en geler.

We wanen ons in goed gezelschap, als wanhopige wetenschappers willen
we allemaal likken aan het zoete ijs der unificatie, maar waar we werkelijk
naar op zoek zijn is onze eigen wikipedia-pagina. Zie ons boren en meten
en tellen in onszelf, onbeduidende hoopjes sterrenstof...

ron hoeks,
juli 2010

zuurstofminnend

2010-07-20T12:34:00.000+02:00

Ik heb mezelf hermetisch afgesloten.
Van tijd, besef.
Jou.

Want steeds als ik jou binnenlaat
balanceer ik
op de pijngrens.
Doorlopend.

En dat is net
één moment teveel
om doorkliefd te zijn.

Het zout wil ik niet proeven,
aan het wederom
niet herinnerd worden.

Ooit zal ik het raam moeten
openzetten.

Ron Hoeks
juli 2010

grijs

2010-07-16T00:01:00.004+02:00

het is ’s morgens dikwijls dringen in de badkamer
ik verwacht er als eerste te zijn maar word nogal eens
verrast door een geïrriteerde dochter
die haar ontluikende schoonheid
wikt en weegt voor de spiegel

of een gapende zoon op de toiletpot

‘kun je niet ff wachten pap’

‘oké ik ga al’ meestal in mijn ondergoed naar beneden
ruim vast de rommel van de vorige avond op,
de vaat van gisteren

zodra het jong volk boeken in tassen stouwt
en kibbelt aan de aanrecht om pindakaas
en komkommer
kan ik eindelijk terug naar boven
om in de spiegel eens mijn eigen keiharde waarheid
in ogenschouw te nemen –

waarna ik tot de conclusie kom dat
“in een grijs verleden”
een ontzettend stomme uitdrukking is
want laten we eerlijk zijn
als er iets grijs is
dan is dat
de toekomst

de mijne althans

ron hoeks,
15-7-2010

zelfs lullige dichters dansen

2010-07-15T21:45:00.005+02:00

schrijven is een eenzame bezigheid
af en toe leest mijn vrouw wel eens wat vers spul
waar ik dan direct respons op krijg

‘hmm’

‘kun je niet eens wat anders schrijven
dan die negatieve shit’

‘het leven ís negatief en shit’
antwoord ik kalm

terwijl ik luister naar
Caro Emerald’s
Deleted Scenes From The Cutting Room Floor

ik sta op uit mijn luie stoel
en grijns ‘behalve Caro,
zij is van haar billen tot haar kruin
seks, watzegik ’t komt uit haar tenen,
al haar toonladders zijn seks,
ze klinkt seks en ze ademt seks’

en ik neem mijn vrouw bij de hand
en we dansen de quickstep –

waar zouden we zijn zonder muziek
en stinkin’ poetry

Ron Hoeks,
15-7-2010

de man en de hond en het genoeg

2010-07-14T19:31:00.002+02:00

het is weer zo’n godsgruwelijk hete dag
ik loop met mijn hond langs de velden en mijn blik
op de punten van mijn schoenen. ik vloek
als de joekel midden op het pad wil poepen
terwijl hij het op de hondenuitlaatstrook
verrekte –

“begin jij me nu ook al dwars te zitten?” snauw ik
waarop hij achteloos zijn hurkende bezigheid staakt
en een paar meter voor me uit sukkelt
tot bij de T-splitsing van zandwegen
waar hij omkijkt
met ogen zoals alleen honden hebben,
geduldig wachtend op een beslissing
van mijn kant.

Om hem terug te pesten blijf ik staan
en kijk naar de blauwe lucht
waar zo een vuil waas in lijkt te hangen.

Ik doe alsof ik hem niet in de gaten heb
terwijl ik weet dat je een hond niet net als een mens
voor de gek kunt houden: rechtsaf
gaat de weg terug naar de stad,
naar de teleurstellingen van kinderen in hun vaders,
naar de ruzies, het werk, de nachtmerries, de zorgen
en plichten en andere niet afgemaakte zaken,
kortom al die dingen die de onmacht van de man
blootleggen;

linksaf gaat de weg het bos in,
maar of ik het daar wel zou kunnen vinden,
ik weet het niet,
tegenwoordig kun je vanuit elke positie
de rand van het bos zien.

Ten langen leste maak ik aanstalten –

voor de hond al genoeg om te weten
welke richting ik gekozen heb

ron hoeks,
14-7-2010

‘joekel’ is brabants voor hond

modern slavery II

2010-07-13T19:28:00.000+02:00

zoals u weet werk ik in de IT (Information Terrorism)
we doen nu een project met een man of 4,
plus nog een eikel van een architect
die loopt alsof zijn benen van elastiek zijn,
met van die spiedende oogjes en altijd fluisterend
tegen de andere teamleden alsof ik het niet mag horen
wat ie te zeggen heeft,
godzijdank komt hij maar een enkele dag in de week langs,
ik ga dan altijd een uur of twee op het toilet zitten.

Eén van de magnificent four
is Nagar from Bangalore,
nu eens niet op 12000 km afstand maar gewoon hier
met een tijdelijke wergvergunning – jaja de nederlandse staat
gunt het hem hier te werken, waarmee meteen
het valse karakter van de overheid is aangetoond
(werkkamp betekent niet voor niets strafkamp) –

anyway, in het begin was ie heel bedeesd en formeel,
inmiddels maakt hij af en toe zelfs een grapje;
binnenkort vertrekt ie echter weer,
terug naar zijn vaderland –
dat wordt opnieuw aanpassen voor hem!

Laatst kwam hij naar me toe
hij zegt ron, mijn ouders hebben een vrouw
voor me uitgezocht...

no shit! zeg ik, hier zoeken de vrouwen mij uit
heb je d’r ooit gezien dan

nee zegt hij maar ze hebben wel een foto gestuurd
en hij haalt er een tevoorschijn uit z’n portemonnee –

ik zie een prachtige oosterse schoonheid terugkijken
ik zeg you lucky son of a bitch
heb je mijn vrouw al eens bekeken?
ja wat moet ik anders zeggen

ik zie hem staren naar de foto
en dan naar mij –

ik zag nog nooit zoveel
verschillende emoties in één blik

ron hoeks,
13-7-2010

modern slavery I

2010-07-11T05:20:00.004+02:00

ik werk in de ICT (In Cunts we Trust)
dus ik heb tegenwoordig veel collega's uit India

de samenwerking komt in 't kort hierop neer
in Bangalore moeten ze doen wat wij zeggen
want hun handjes zijn goedkoper en ach
het zijn allemaal hartstikke aardige gozers
en reteslim ook alleen
ze communiceren voor geen meter

nu scheelt het dat ik daar ook dikwijls geen zin in heb
ik bedoel mijn baas vangt het meeste van de bijna honderd euro
die ik per uur kost vandaar dat ik wel eens een dag lekker lang
uitslaap en op mijn gemak eerst in bad ga, de boodschappen doe
en 's middags mijn e-mail pas check; weten zij veel
of ik een programma in drie uur kan wijzigen
of dat ik daar drie weken over doe (ik zeg natuurlijk drie weken)

maar goed die ene collega uit India ik zeg tegen Subba
heb je het begrepen? en natuurlijk zegt ie ja
want het is onbeleefd om nee te zeggen
dus over een week als ik hem weer spreek
dan weet ik dat als ie geen steek is opgeschoten
hij het niet begrepen had

welnu, een week later spreek ik hem weer
ik zeg tegen hem ik versta geen hol van
je koeterwaals engels mijn oren verstaan
alleen mijn steenkolen

ik zeg hem het was niet goed wat je me opgestuurd hebt
doe het maar weer opnieuw
heb je het nu wel begrepen?
ja zegt ie heel erg bedankt voor je support ron

ik zeg 't is goed jongen en hou nou eens op met vijftien uur per dag werken
heb je je familie al gezien deze week?
nee alleen in 't weekend?
(hij woont 800 km van zijn werk,
laatst met die overstromingen was ie 24 uur onderweg geweest)

ik zeg 't zijn allemaal klootzakken
allemaal de schuld van de kapitalisten

ja ron zegt ie
thank you very much

volgende week hoor ik of ie 't gesnopen heeft
maar waarschijnlijk ziet ie z'n zoon
weer de hele week niet

ron hoeks,
10-7-2010
(gewijzigd 13-7-2010)

spreekwoordelijk

2010-07-10T00:08:00.000+02:00

'Het gaat bergafwaarts met jou, Hoeks!'
schrijven de critici.

Peinzend volg ik de schaduw van de gondel
die onder ons met ons meeglijdt,

steeds verder omhoog, naar de top
van de Parnassus

ron hoeks 9-7-2010

het zijn niet alleen bananenschillen die mij doen uitglijden

2010-07-09T00:14:00.005+02:00

nu het zo warm is dat we elke avond
tot heel laat in de tuin blijven zitten
(hetgeen best wel lastig is in het donker
met onze laptops
want ik kan niet blind typen)

dan verbaas ik me iedere keer toch weer over de naaktslakken
die aangetrokken door het licht in de keuken in kolonnes richting
de achterdeur trekken;

ik filosofeer dan wat over de oorsprong van het leven:
hebben de aanhangers van intelligent design gelijk? dan heeft
de schepper hen zonder mededogen
én na flink doorzakken met zijn medegoden ontworpen;

hebben de darwinisten gelijk? dan vraag ik me toch ernstig af
hoe deze slome mormels enkele van de ‘fittest survivors’
kunnen zijn –

ik bedoel ik ben best wel een dierenvriend maar ik heb
ook gemerkt dat als ik met een nieuwe koele jupiler uit de keuken
over de dorpel stap ze geenszins bestand zijn tegen een zweedse klomp
met vijfennegentig kilogram dichter erin

ron hoeks 8-7-2010

my flames will burn him (nettiquette)

2010-07-08T22:07:00.000+02:00

net toen ik in gedachten de avatar van mijn
on line gesprekspartner aan het neuken was
gleed er een ongewenste quote van een
schaamteloze kloot het forum binnen

mijn bericht brak af
sloeg de trol tandeloos

wat denkt ie wel
dat ik een geek ben
of een fucking newbie
no way
I am a cool writing bastard

ron hoeks
8-7-2010

schone schijn

2010-07-08T19:06:00.000+02:00

gezellig hoor zo'n familiedag
waar echtgenoten / genotes
op zaterdag met kinderen en al
ook eens de kantoren in mogen
om te zien waar pappie of mammie werkt

nee 't is maar goed dat papa terug naar huis
in de auto nog even zegt dat ie die kloteclowns
doordeweeks nog nooit gezien heeft
net zo min als de sneltekenaar

maar alleen maar bureaus,
opengeklapte laptops
en voorovergebogen hoofden,
stemmen aan telefoons

en het geratel van de
koffieautomaat

ron hoeks
8-7-2010

wens

2010-07-07T23:55:00.000+02:00

was ik een bouwvakker ik metselde
smoelen van politici dicht
was ik een kleermaker
ik naaide hen een oor aan
zowel links als rechts

was ik een hoer ik liet me neuken
recht door het midden maar was ik
een dichter

dan wenste ik dat
ik een politicus was

ron hoeks
juli 2010

op je gezondheid, ouwe

2010-07-05T11:23:00.001+02:00

ik las vorige week dat er een gen is
voor honderdjarigen
nou werd mijn opa dik in de negentig
maar hij zoop dan ook als een tempelier

de slimme klootzak
goddomme ik moet er ook niet aan denken
ben nog niet halverwege en nooit ziek
maar kan nu al geen meisje
meer krijgen

ron hoeks, juli 2010

Gezocht: Muze (v)

2010-06-28T15:11:00.003+02:00

'Verwacht geen weelde,'
sprak ik toen ik de aantrekkelijke lezeres
mijn nederig gedicht binnenliet.
Mijn hartklep begon meteen te ratelen.

Ik haalde diep adem,
tevredenheid steeg op langs mijn kuiten
maar ik moest oppassen niet in een storm
van hyperventilatie verzeild te raken: voor mond-
op-mond-beademing was het immers te vroeg,
daar er alleen nog maar een titel
bovenaan het naakte papier stond.

'Woon je hier alleen?' vroeg ze
terwijl ze de woonkamer rondkeek
met een blik in haar ogen alsof ze het
domein van Willie Wortel was binnengestapt.
De televisie stond nog aan, een feit
waaraan zij zich zichtbaar ergerde.

'Sinds kort weer wel,' antwoordde ik
terwijl ik een Martini inschonk.
'De vorige is met de noorderzon
vertrokken. Ze is er vandoor met een dichter
die nog tien jaar ouder is dan ik
maar wel gezegend is met een koffiebruin
stemgeluid waarmee hij furore maakt op slams.
Mijn grijze krullen willen behalve op mijn borstkas
maar niet doorzetten en mijn stem klinkt op de bühne
als een Toyota Prius met versleten remblokken -
je hoort hem niet aankomen maar in de bocht
gaat hij gierend onderuit.'

- deksels dacht ik meteen toen ik was uitgeluld,
zelf weet ik ook niet goed te remmen!
Sukkelaar om meteen met zulke
ontboezemingen aan te komen zetten
terwijl deze charmante dame nog niet eens weet
of ik aan sonnetten doe -

Ik reikte haar het glas drinken aan en ontblootte mijn tanden
in een stompzinnige grijns die haar ongetwijfeld het gevoel
gaf met een chimpansee van doen te hebben.

Onverwacht direct vroeg ze: 'Beval ik je?'

Ik knikte terwijl de grijns om mijn muil
harder bevroren bleek dan het kuiltje
waarin het vrouwtje van een keizerspinguïn
op de zuidpool haar ei deponeert.

'Moet een muze appetijtelijk zijn?'
ging ze door omdat er uit mij miraculeus genoeg
geen zinnig woord te trekken viel.

Ik keek met een schuin oog naar de televisie
waar op dat moment Erica Terpstra
geïnterviewd werd na een avondje stappen
met de kroonprins.

Twee minuten later hield ik triomfantelijk
een kant en klaar gedicht omhoog:

doch de kamer bleek slechts gevuld
met spinnewebben tegen het plafond
en een televisie die nog navonkte
vanwege een omgekeerd glas Martini

ron hoeks, 28 juni 2010

Inspiratie en Turing

2010-06-27T01:52:00.001+02:00

Soms heb je van die weken dat er nauwelijks een fatsoenlijk gedicht uit je pen komt - figuurlijk gesproken dan want behalve een incidenteel krabbeltje op een kladpapiertje typ ik alles altijd rechtstreeks in Microsoft Word (gedichten intypen is wel zo'n beetje het enige klusje waarbij ik niet om de haverklap hoef te vloeken op dat kloteprogramma: buiten de tekst hoeven er dan ook alleen maar hard returns en page breaks in, dat scheelt, plus dan nog de titeltjes in vet).

Goed, de inspiratie dus: deze week vloeide het zo waanzinnig dat ik me bij tijd en wijle net Wil Melker voelde: in 6 dagen maar liefst 9 gedichten!

7 daarvan zijn hieronder te vinden; over de andere 2 ben ik zo tevreden dat ik ze instuur voor de Turing wedstrijd. Derhalve komen ze dus (voorlopig) niet op mijn blog te staan en ook niet op een forum - zo zijn nu eenmaal de regels.

Wilt u ook gedichten insturen voor de Turing wedstrijd? Het kan tot 1 november.

Voor de spelregels zie http://nationalegedichtenwedstrijd.nl

de aardappel en de kantjil

2010-06-24T09:27:00.006+02:00

kent u de kantjil? waarschijnlijk niet
van de bonobo hebben sommigen
nog wel gehoord
zijnde een ver familielid
en nog geiler dan wij,

maar de kantjil
dat is een grote onbekende.
De kantjil, niet te verwarren met de dikbil,
is een verrassend kleine sodemieter,
vooral dat Javaantje!

Ach ja, ik zou de aardappel bijna vergeten:
volgens mij eet de kantjil geen aardappels,
je kunt hem dan ook niet vergelijken
met de mens en het varken.

Als ik aan de kantjil denk,
dan komen ook altijd de tapir
en de okapi in galop voorbij.

Sommige mensen halen de tapir
en de okapi door elkaar –

da’s ongeveer net zo stom
als zeggen dat een olifant
op een giraffe lijkt.

Ja hallo, allebei zeven letters,
maar een kaketoe is
nog geen toekan.

Ik krijg hier echt beestjes van,
morgen maar eens naar
de dokter,

eens zien of hij die parasiet
die versjes schrijft
(met een pincet) uit mijn hol kan plukken.

Gedicht van Ron Hoeks,
juni 2010

Nee, dit is niet de kantjil! Dit is een tapir. Woeps! Heeft hij nu 5 poten?
(klik op de foto voor een vergroting)

Foto genomen in 2009 in de Kolmården Zoo, bij Norrköping, Zweden.

het niets

2010-06-23T00:10:00.003+02:00

het niets dat is ook zo’n begrip
ik probeer me daar regelmatig iets bij voor te stellen
en dan vooral dat niets dat er was voordat er iets
ontstond – maar niets dat valt niet aan te wijzen

nul is overigens niet hetzelfde als niets
je kunt niet door nul delen zeggen ze
en dat geloof ik ook wel maar je kunt wel
nul televisietoestellen in huis hebben
of nog steeds nul keer seks
hebben gehad dit jaar

maar werkelijk niets
dat kan eigenlijk niet,
dus dat betekent dat er altijd iets is
en dat er ook altijd iets is geweest;

niet dat ik doel op iets goddelijks hoor,
want het kan best zijn dat tijd er wat mee te maken heeft,
dat die relatief is of zo of dat die er gewoon eerst
helemaal niet was...

maar dan blijf je met dat punt van niets
in je lege handen zitten, en punten bestaan eigenlijk
ook weer niet, want punten kun je theoretisch altijd
weer opdelen in nieuwe kleinere punten,
tot in het oneindige zeg maar.

Ja, maar niet kleiner dan de Plancklengte!
roepen dan de niet-door-nul-delers

Dat zullen we nog wel eens zien!
riposteer ik op mijn beurt
met in mijn broek
een snoeiharde knuppel van bravoure –

:-D

volgende keer
ga ik het hebben over de aardappel
en de kantjil

gedicht Ron Hoeks, juni 2010

schakelaar

2010-06-22T10:45:00.000+02:00

ik vraag hoeven we niet dood
niet onze moleculen of bloed
hoe ze ontbinden, dat te voelen

kan dat niet worden voorkomen
jij en ik en god en de zon
we roepen allemaal nondedju
dat de hemel maar neerkomt

wie zet die ene switch uit
zodat alle atomen tot de macht
weet-ik-hoeveel

in één keer wegploppen
in een werkelijk niets

Ron Hoeks, juni 2010

de ballade van licht en duisternis

2010-06-21T23:43:00.011+02:00

zo van die dagen
(alweer een ongrijpbaar seizoen later)
dat ik 's avonds tegen middernacht
naar de sterren kijk
terwijl vanwege het midzomerse karakter
de hemel in het noorden
nog een zweem van blauw bezit

mijn god was ik iedere zomer maar in Alta
waar de zon echt in het noorden brandt
en ik jou kan vergeten:
ik en mijn hemel van staal,
de zompigheid onder mijn schoenen
op de hoogvlakte naar de canyon

en dan het uitzicht!

nee, ik werd er niet gek van
zoals Pacino in Insomnia;

kon ik haar nu maar zien staan
boven de horizon

Ron Hoeks, 2010

(herziene versie)

Foto's van Alta, Noorwegen, juli 2007.

Het horloge staat niet geheel scherp op de foto, maar te zien valt dat het tegen middernacht nog gewoon licht is buiten (datum = 14 juli 2007). Ik had verwacht dat het schemerig zou zijn, maar het is gewoon volop daglicht. Logisch ook, want de zon staat in het noorden volop te schijnen en gaat ook helemaal niet onder: 24 uur per dag blijft het licht in dat deel van het jaar.

De hoogvlakte bij Alta, op weg naar de canyon. Het was een vrij warme dag en een zware tocht voor niet geoefende wandelaars.

Het doel van de vermoeiende voettocht is bereikt: de canyon.